Διαχείριση θυμού στα παιδιά: Οι εκρήξεις θυμού

Εκτύπωση

Ο παιδικός θυμός δεν είναι κάτι που πρέπει να προκαλεί φόβο, να απαγορεύεται ή να καταπιέζεται. Αντίθετα, ο επίμονος θυμός μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στο παιδί και να είναι μια τρομακτική και μοναχική εμπειρία. Τα παιδιά που βιώνουν τον εκτός ελέγχου θυμό, συνήθως, περιμένουν από τους ενήλικες να τους μεταδώσουν την αίσθηση του ελέγχου και της ασφάλειας που έχουν ανάγκη εκείνη τη στιγμή, καθώς και να τους καθοδηγήσουν στην λειτουργική έκφραση του θυμού τους.

Τρόποι έκφρασης του παιδικού θυμού:

Παράγοντες εκδήλωσης παιδικού θυμού:

Πώς να βοηθήσετε τα παιδιά σας να διαχειριστούν το θυμό τους

Υπάρχουν αρκετά βασικά στοιχεία τα οποία είναι καθοριστικής σημασίας για την ανάπτυξη της ικανότητας της σωστής διαχείρισης θυμού στην παιδική ηλικία. Αυτά είναι:

Είναι σημαντικό τόσο οι γονείς όσο και άλλα πρόσωπα που εμπλέκονται στην ανατροφή των παιδιών (παππούδες, γιαγιάδες, νταντάδες) να μπορούν «να συντονιστούν» σε όρια, κανόνες και συμπεριφορές για την καλύτερη αποτελεσματικότητα όσων προσπαθούν να εφαρμόσουν. Τέλος, καλό θα είναι οι γονείς να δίνουν αρκετό χρόνο στα παιδιά τους, ώστε να αρχίσουν να ανταποκρίνονται σε όσα εκείνοι προσπαθούν να τους διδάξουν. Μόνο με επιμονή, υπομονή, επανάληψη, συνέπεια και σταθερότητα οι γονείς θα μπορέσουν να πετύχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν

Παρέμβαση στην κρίση: Τι κάνουμε όταν το παιδί είναι ήδη θυμωμένο;

Στρατηγικές για να βοηθήσετε το παιδί σας να αντιμετωπίσει το θυμό του όταν αυτός βρίσκεται σε αρχικό στάδιο:

Εκπαίδευση στη συναισθηματική αγωγή

Οι γονείς που εκπονούν τη συναισθηματική αγωγή:

α) Προσπαθούν να αποκτήσουν επίγνωση των συναισθημάτων του παιδιού

β) Αντιμετωπίζουν τα αρνητικά συναισθήματα ως ευκαιρία για επικοινωνία και τα αναγνωρίζουν

γ) Ακούν, αφουγκράζονται και παρατηρούν το παιδί/τα παιδιά τους, επικυρώνοντας το συναίσθημά του/τους

δ) Βοηθούν το παιδί να βρίσκει τις λέξεις για να εκφράσει τα συναισθήματά του

ε) Θέτουν όρια όταν «διδάσκουν» την επίλυση προβλημάτων (Gottman, 2000. Παππά, 2013).

Τέλος, προσπαθούν να εκπαιδεύσουν – εκτός από τα παιδιά – τους εαυτούς τους, εκφράζοντας, κατανοώντας και διαχειριζόμενοι με εποικοδομητικό τρόπο τα δικά τους συναισθήματα. Με αυτό τον τρόπο οδηγούν στο συναισθηματικό αλφαβητισμό όχι μόνο τα παιδιά τους, αλλά και τους ίδιους (Steiner, 2006. Παππά, 2013).

Συμπερασματικά, η συναισθηματική αγωγή σίγουρα δεν αποτελεί κάποια «μαγική» συνταγή που εξαλείφει τις εντάσεις και τις συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια. Αποτελεί, όμως, ένα εργαλείο στα χέρια των γονέων, που μπορεί να μας βοηθήσει να πλησιάσουμε τα παιδιά μας. Έτσι, καλό είναι όλοι μας να θυμόμαστε:

«Τα παιδιά… είναι πλάσματα φωτεινά και πλήρη -μέσα στην αθωότητά τους. Και η αθωότητα είναι ωραία πάντα. Τί να τα κάνουν τα λεφτά; Τί να την κάνουν τη δόξα; Είναι βαρετά πράγματα τούτες οι διαφυγές και οι ψευδαισθήσεις. Τα παιδιά … βιώνουν πριν να ξεχάσουν, πριν αρχίσουν αργότερα πάλι να νοσταλγούν. Τα χρόνια περνούν, από κάπου μας παίρνουν, μας στέλνουν αλλού και -θέλουμε δε θέλουμε- με σφιγμένη καρδιά τα αφήσαμε να βγουν στους δρόμους και στις περιπέτειες του κόσμου. Δεν έχουμε πια άλλη επιλογή, δε μας επιτρέπεται να τα φυλακίσουμε στους φόβους μας άλλο»

Βαμβουνάκη Μάρω

«Το φάντασμα της αξόδευτης αγάπης» (2008)

Βιβλιογραφία:

Ετικέτες: ,
Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά