Σχολικός εκφοβισμός

Εκτύπωση

Τι είναι ο εκφοβισμός;

Ο εκφοβισμός (bullying) μεταξύ των παιδιών αποτελεί μορφή βίας. Είναι μια συνειδητή, επιθυμητή και εσκεμμένη εχθρική δραστηριότητα που προτίθεται να βλάψει, να προκαλέσει πόνο, φόβο μέσα από απειλή περαιτέρω επιθετικότητας και να δημιουργήσει τρόμο (Τσίτουρα, 2006).

 

Μορφές σχολικού εκφοβισμού που συμβαίνουν μεταξύ παιδιών της σχολικής ηλικίας:

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ

Είναι συνήθως ντροπαλό, σιωπηλό, φοβισμένο και με άγχος, περνά πολύ χρόνο προσπαθώντας να αποφύγει το τραύμα, μπορεί να είναι πρακτικά απών στο σχολείο και να έχει λίγη ενέργεια για μάθηση. Κάποια απ’ αυτά έχουν αυτοκτονήσει εξ’ αιτίας του εκφοβισμού. Αργότερα στη ζωή του είναι πιθανότερο να έχει κατάθλιψη και χαμηλή αυτοεκτίμηση, όπως και δυσκολία στις σεξουαλικές του σχέσεις.Το θύμα αντιμετωπίζεται σαν πιθανός στόχος για διάφορους λόγους, όπως φυλή, φύλο (συμπεριλαμβάνοντας και την σεξουαλική προτίμηση), θρησκεία, σωματικά χαρακτηριστικά ή νοητικές ικανότητες.

 

Πιθανά σημάδια ότι ένα παιδί θυματοποιείται από τους συμμαθητές του:

Οδηγίες για το παιδί-θύμα

Οδηγίες για γονείς

 

ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΟΥ ΘΥΤΗ

Τα παιδιά-θύτες συνήθως παρουσιάζουν επιθετικότητα, σωματική δύναμη, θεωρούν τη βία μαγκιά και γι ’αυτό καταφεύγουν και εύκολα σε αυτή, αντλούν ευχαρίστηση και ικανοποίηση με το να κακομεταχειρίζονται τους άλλους, και γενικότερα έχουν την ανάγκη του ελέγχου και της εξουσίας. Επιζητούν να έχουν γύρω τους , οι οποίοι στην ουσία είναι άτομα που τους φοβούνται. Έχουν κακοποιηθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον κι έχουν μάθει πως το να είναι κανείς ευάλωτος και απροστάτευτος, όπως ήταν κάποτε εκείνα είναι οδυνηρό. Μισούν μέσα τους την αδυναμία και επιτίθενται με καταναγκαστικό τρόπο στα παιδιά που παρουσιάζονται αδύναμα. Ένας μόνο παράγοντας δεν εξηγεί όλη την ιστορία του. Ο θύτης δεν γεννιέται. Το ταμπεραμέντο είναι ένας παράγοντας, υπάρχουν «περιβαλλοντικές επιδράσεις» : η οικογενειακή ζωή, η σχολική ζωή, η κοινότητα, η κουλτούρα (συμπεριλαμβανομένων και των ΜΜΕ) που επιτρέπουν ή ενθαρρύνουν αυτή τη συμπεριφορά. Ένα είναι σίγουρο, ότι ο θύτης μαθαίνει – διδάσκεται να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο.Αργότερα στη ζωή του συνεχίζει τη συμπεριφορά που έχει μάθει, βρίσκεται σε κίνδυνο να εκφοβίζει τα δικά του τα παιδιά, να αποτύχει στις διαπροσωπικές του σχέσεις, να χάσει τη δουλειά του και να καταλήξει στη φυλακή για παραπτωματικές / εγκληματικές πράξεις.

 

Αν το παιδί σας εκφοβίζει άλλα παιδιά

 

ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ (bystanders)

Σπουδαίο ρόλο παίζουν οι "παρατηρητές" του σχολικού εκφοβισμού. Είναι τα "τρίτα" παιδιά, των οποίων η στάση, αδιαφορία, ή αποδοκιμασία – παίζει καταλυτικό ρόλο στη συνέχιση του εκφοβισμού. Συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στον εκφοβισμό και πληγώνονται επίσης το ίδιο. Φοβούνται να μιλήσουν, μήπως γίνουν τα επόμενα θύματα, μήπως τα αποκαλέσουν "καρφιά", ενώ παράλληλα αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να βοηθήσουν το θύμα. Έτσι συνήθως παρακολουθούν ή συμμετέχουν και σπάνια παρεμβαίνουν ενεργά και βοηθούν το θύμα.Έχει παρατηρηθεί πως όταν οι "παρατηρητές" δεν ενθαρρύνουν το θύτη, εκείνος μένει χωρίς "θαυμαστές" και τότε είναι συνήθως που σταματά.

 

Αρχές που χαρακτηρίζουν ένα υγιές σπίτι και ένα υγιές σχολείο

  1. Ζεστό, θετικό ενδιαφέρον και συμμετοχή από τους ενήλικες.
  2. Σταθερά όρια στην απαράδεκτη συμπεριφορά.
  3. Σε περίπτωση παραβίασης των ορίων και των κανόνων, συνεπή εφαρμογή μη εχθρικών, μη σωματικών κυρώσεων (πειθαρχία σε αντίθεση με την τιμωρία).
  4. Συμπεριφορά από τους ενήλικες στο σπίτι και στο σχολείο, που δημιουργεί μια μη απολυταρχική σχέση παιδιού – γονιού.

Βιβλιογραφία:

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι:

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά