Άννα Καραχάλιου-Αγγελή *

 

Ονομάζομαι Καραχάλιου-Αγγελή Άννα και η γνω­ριμία μου με τον καρκίνο έγινε πριν από 15 χρόνια περίπου όταν, σε νεαρή ηλικία τότε, μάθαινα πρώτη τα άσχημα νέα για τον πατέρα μου. Δυστυχώς έπειτα από 2 χρόνια μεγάλης ταλαιπωρίας εκείνος έχασε τε­λικά την άνιση μάχη μαζί του. Ποιος θα μου το έλεγε πως έπειτα από τόσα χρόνια η μοίρα θα μου έστηνε ξανά το ίδιο παιχνίδι!

Έχω δύο παιδιά, την Δάφνη 11 χρονών, και την Κωνσταντίνα, 9 χρονών. Πριν από 4,5 χρόνια περί­που, η μικρή μου κόρη Κωνσταντίνα αρρώστησε από οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία και νοσηλεύτηκε στο Παιδοογκολογικό τμήμα του Ιπποκράτειου Νοσοκο­μείου Θεσσαλονίκης. Η λέξη καρκίνος λοιπόν όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν λέξη ταμπού για μας. Πάντα παρακολουθούσαμε τις εξελίξεις στον τομέα της ια­τρικής, ακούγαμε με ενδιαφέρον τις συζητήσεις που γινόταν στα τραπέζια της τηλεόρασης και μιλούσαμε ανοικτά γι’ αυτόν.

Αυτή τη φορά όμως ήταν κάτι διαφορετικό! Η εί­δηση ήρθε απότομα σαν αστραπή! Έτσι απλά, ένα με­λαγχολικό πρωινό του Δεκέμβρη! Ολόκληρη η ζωή μας γκρεμίστηκε μέσα σ' ένα λεπτό, χωρίς καμιά προ­ειδοποίηση, χωρίς λόγο! Στο άκουσμα και μόνο της λέξης λευχαιμία παγώσαμε και χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Το παιδί μας, το δικό μας παιδί έχει καρκίνο! Αδύνατον! Μα πως μπορεί να συμβαίνει αυ­τό σε μας! Δεν έχει αρρωστήσει σχεδόν ποτέ της! Κι όμως είναι αλήθεια και πρέπει να τη δεχτούμε! Μέ­σα σε λίγες ώρες και με τα αποτελέσματα του μυελολογράμματος στα χέρια ανατρέξαμε στο Internet για να μάθουμε τι πραγματικά σημαίνει παιδική λευχαι­μία, ποια είναι τα ποσοστά ίασης, αν πρέπει να φύ­γουμε στο εξωτερικό, τι είναι το πρωτόκολλο θερα­πείας και άλλα πολλά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώ­τη μέρα που μπήκαμε στο Παιδοογκολογικό τμήμα του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου, ένα τμήμα του οποίου την ύπαρξη αγνοούσα έως τότε. Πρώτη φορά έβλεπα τό­σα πολλά παιδιά σκυθρωπά, ταλαιπωρημένα, κακό­κεφα δίχως μαλλιά να στέκονται στο διάδρομο μαζί με τους γονείς τους και να μας κοιτάζουν σαν να κα­τεβήκαμε από άλλο πλανήτη!

Η εξοικείωση με τον χώρο δεν άργησε να γίνει μιας και έπρεπε να το πάρουμε απόφαση πως θα πρέ­πει να μείνουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα και πως από δω και πέρα στο νοσοκομείο θα είναι σπίτι μας.

Έπρεπε να μάθουμε να δεχόμαστε την αγωνία και το παράπονο στα μάτια της Κωνσταντίνας και εμείς να της μιλάμε για άσχετα πράγματα, να πλάθουμε πα­ραμύθια στις αμέτρητες ερωτήσεις της. Γιατί είμαι εδώ; Τι έχω; Πότε θα πάμε σπίτι μας; Δε θα ξαναπάω στο σχολείο;

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα υγρά μεγάλα πράσινα μά­τια του 7χρονου Μιχαήλ-Άγγελου που έπειτα από 70 συνεχόμενες μέρες νοσηλείας έδινε το κρεβάτι του στην Κωνσταντίνα και πήγαινε σπίτι του. Αμέτρητες οι ταλαιπωρίες που πέρασε σε αυτό το διάστημα: 3 χει­ρουργεία για τον καθετήρα, παραμορφώθηκε από την κορτιζόνη, έχασε τα μαλλιά του. Αυτό που ποτέ του όμως δεν έχασε ήταν το πλατύ του χαμόγελο, τη δί­ψα του για ζωή και την τρελή χαρά του που επιτέ­λους, ύστερα από τόσο καιρό θα πήγαινε σπίτι του, κοντά στ’ αδέλφια του και την οικογένεια του. Ήρθε και μου είπε με ένα πρόσωπο που έλαμπε: «Φεύγω, πηγαίνω σπίτι μου» και ένιωσα σα να μου έλεγε: «Φεύγω, πηγαίνω στην Disneyland».

Ατέλειωτες οι ώρες στο νοσοκομείο! Ατέλειωτες οι μέρες μακριά από το σπίτι μας, τη μεγάλη μας κό­ρη, τους δικούς μας ανθρώπους. Δεν ξέραμε τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Αγωνία, φόβος άγνοια τα κυρίαρχα συναισθήματα. Αμέτρητες οι ερωτήσεις στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Η Κωνσταντίνα ευτυχώς από την πρώτη στιγμή που νοσηλεύτηκε ήταν συνεργάσιμη, όπως και τα πε­ρισσότερα παιδιά άλλωστε που περνούν αυτή τη δο­κιμασία. Ήθελε να γνωρίζει τα πάντα και να ενημε­ρώνεται για όλα όσα της συμβαίνουν. Αποφασίσαμε λοιπόν με το σύζυγο μου να της παρουσιάσουμε την αρρώστια της σαν ένα παραμύθι. Της είπαμε πως στο αίμα της υπάρχουν πολλά ψαράκια που έχουν χρώ­μα λευκό και κόκκινο. Τα λευκά ψαράκια όμως αυτή τη στιγμή είναι πολύ περισσότερα από τα φυσιολογι­κά και γι’ αυτό θα πρέπει να κάνει αυτή τη θεραπεία για να μειωθούν και να γίνουν πάλι τα ίδια. Βάζοντας πάντα μικρούς στόχους η Κωνσταντίνα είχε πάντα κά­τι να περιμένει και κατά έναν περίεργο τρόπο δεχό­ταν ότι της λέγαμε.

Στο τμήμα φυσικά υπήρχε το σχολείο για τα παι­διά που έχαναν τα μαθήματά τους εξαιτίας της νοση­λείας τους. Όσα απ' αυτά είχαν διάθεση και τους το επέτρεπε η κατάστασή τους μπορούσαν να το παρα­κολουθήσουν. Οι δασκάλες, γλυκύτατες και πάντα χα­μογελαστές κάθε πρωί περνούσαν από το θάλαμο κά­θε παιδιού να το δουν και να ενημερωθούν για την κατάστασή του. Η Κωνσταντίνα το πρώτο διάστημα αρ­νιόταν συστηματικά να πάει στο σχολείο. Δεχόταν μό­νο να της διαβάζουμε παραμύθια, να παίζει μαζί μας και να συμμετέχει σε πράγματα στα οποία μπορούσα­με να είμαστε και εμείς κοντά της. Ο σύζυγος μου ερ­χόταν κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά να με αντικα­ταστήσει για να πάω στο σπίτι μας να δω και τη μεγαλύτερή μου κόρη την οποία φρόντιζε, για όσο και­ρό χρειαζόταν, η μητέρα μου. Ακόμη και όταν έφτανα στο σπίτι η λαχτάρα να δω το ένα μου παιδί γινόταν αδημονία να επιστρέψω στο άλλο που βρισκόταν στο νοσοκομείο.

Το κλίμα που επικρατούσε μέσα στο τμήμα μετα­ξύ των γονιών ήταν συμπονετικό, αλληλοϋποστηρικτικό, με την έννοια πως καθένας από μας έβλεπε την αγωνία, τον πόνο, τη θλίψη και την αβεβαιότητα στα μάτια του άλλου. Όσο κι αν οι συγγενείς και οι φίλοι μας ήταν κοντά μας αυτές τις δύσκολες στιγ­μές νομίζω πως μεγαλύτερη ανακούφιση βρίσκαμε στις συζητήσεις που κάναμε με τους άλλους γονείς. Σταθμός στην αρρώστια βέβαια στάθηκε η πίστη που είχαμε στο Θεό και η αγάπη και το δέσιμο που είχαμε ως οικογένεια! Στη δική μας περίπτωση αυτό το δέ­σιμο βοήθησε να σταθούμε σαν βράχοι απέναντι σε όλα όσα είχαμε να αντιμετωπίσουμε: τη μεταξύ μας σχέση, τη σχέση με το παιδί που ήταν άρρωστο, τη σχέση με το άλλο μας παιδί που ήταν στο σπίτι. Ενώ υπήρχαν στιγμές που λυγίζαμε και καταρρέαμε κατά ένα περίεργο τρόπο, μια υπέρμετρη εσωτερική δύνα­μη ερχόταν να μας ανεβάσει και να μας δώσει κου­ράγιο να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.

Ο καιρός όμως πράγματι περνάει γρήγορα και πα­ρά τις ταλαιπωρίες της νοσηλείας, παρά τη σηψαιμία στο τέλος του πρώτου 7μήνου η οποία απείλησε σο­βαρά τη ζωή της Κωνσταντίνας να' μαστε τώρα εδώ σήμερα!! Η Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή είναι μαθή­τρια του Γ' Δημοτικού, ένα πολύ ζωηρό, χαρούμενο, ώριμο και φιλόδοξο παιδί που τα καταφέρνει πολύ καλά σε ότι και αν κάνει. Εκτός από το σχολείο ασχο­λείται με το σκάκι και το χορό. Κάποια μέρα μάλιστα θέλει να γίνει η ίδια δασκάλα χορού.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά που έχω δώσει στην Κων­σταντίνα μέχρι τώρα ήταν αρκετά, αν πραγματικά ήταν όλα αυτά που μπορούσα να δώσω ή αν τελικά ήταν αυτά που περίμενε εκείνη από μένα, εκείνο που ξέ­ρω είναι πως σίγουρα δεν χαίρομαι που έζησα τόσο πόνο και τόση θλίψη. Χαίρομαι όμως για τις εμπει­ρίες που αποκόμισα μέσα από αυτή τη δοκιμασία. Σί­γουρα άλλαξα προτεραιότητες, τρόπο σκέψης, ενδια­φέροντα, άλλαξα φιλοσοφία για τη ζωή.

Έμαθα τόσα πολλά πράγματα, έμαθα να είμαι ευ­γνώμων για την κάθε μέρα που ξημερώνει με τα άτο­μα που αγαπώ. Έμαθα ν' απολαμβάνω την κάθε στιγ­μή διότι δεν πρόκειται να επαναληφθεί, έμαθα να υπο­μένω, να προσεύχομαι, να ελπίζω. Η ψυχή μου πλημ­μύρισε με υπέροχα συναισθήματα!

Αισθάνομαι περήφανη που γνώρισα τόσους πολ­λούς μικρούς μαχητές που πάλεψαν πραγματικά να κρατηθούν στη ζωή. Άλλοι από αυτούς το κατάφεραν, άλλοι όχι. Εγώ θα κουβαλάω πάντα μέσα στην καρ­διά μου, την Όλγα, την Ξένια, τη Μαρία, το Σαμέτ, τον Κωνσταντίνο, παιδιά που έγιναν μικροί λευκοί άγγε­λοι. Δε θα ξεχάσω ποτέ όλους τους γονείς με τους οποίους μοιράστηκα τον φόβο, την αγωνία, την αμ­φιβολία αλλά και την ελπίδα. Τελειώνοντας θα ήθε­λα να σας πω πως σήμερα ο άντρας μου και εγώ αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία το μέλλον, χωρίς να σκεφτόμαστε πιθανά σενάρια υποτροπής, άλλωστε πά­ντα θα υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες, γνωρίζο­ντας πως τίποτε δεν είναι δεδομένο για κανένα μας. Συνεχίζουμε τη ζωή μας κανονικά, ευχαριστώντας το Θεό, το ιατρικό και νοσηλευτικό Προσωπικό του Παι- δοογκολογικού τμήματος γιατί πραγματικά χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους ίσως να μην είχα τη δύναμη να βρεθώ εδώ σήμερα και να μοιραστώ την προσω­πική μου περιπέτεια!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλους τους γονείς που αυτή τη στιγμή δίνουν το δικό τους αγώ­να να έχουν πίστη, αισιοδοξία και ψυχική δύναμη για να μπορέσουν να τα καταφέρουν και να έχουν ένα νι­κηφόρο αποτέλεσμα.

Τέλος θέλω να ευχαριστήσω τον σύλλογο μας τη Λάμψη και την προσπάθεια του τμήματος ψυχολογίας του Α.Π.Θ. μέσω του Προγράμματος Προαγωγής Αυ­τοβοήθειας που μου δώσανε την ευκαιρία να μοιρα­στώ μαζί σας όσα έζησα....και ένιωσα.

 

*Μέλος Συλλόγου Γονέων Παιδιών Πασχόντων από κακοήθη νοσήματα «Η Λάμψη». Διεύθυνση Συλλόγου: Παπαναστασίου 56, τ.κ. 54642, Θεσσαλονίκη, τηλ./fax: 2310-943396, http://www.lampsi.org, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Έργο μαθητών του Σχολείου του Παιδοογκολογικού Τμήματος του Γ.Ν.

 

Πηγή: Περιοδικό «Κοινωνία και Ψυχική Υγεία», Τεύχος 8ο: Πρακτικά Συνεδρίου «Ο Λόγος των Αποκλεισμένων» (7-8 Ιουνίου 2008, Θεσσαλονίκη), σελ. 56-58.

Προτείνετε αυτό το άρθρο

Προτείνετέ το στο FacebookΠροτείνετέ το στο Google PlusΠροτείνετέ το στο TwitterΠροτείνετέ το στο LinkedIn

Translate

sqenfrdeitptrorues

Παπαθανασίου Αναστάσιος - Ειδικός Παθολόγος
Κοραή 4, 454 44 Ιωάννινα

Η ιστοσελίδα IoanninaMed.gr ελέγχθηκε από την Norton Internet Security Η ιστοσελίδα IoanninaMed.gr ελέγχθηκε από την McAffe Internet Security