|
B. Στάδια προσαρμογής των γονέων μετά το διαζύγιο |
Ο χωρισμός των γονέων και το διαζύγιο αποτελεί μια πολυσύνθετη διαδικασία με ποικίλες αλλαγές σε πολλούς τομείς της ζωής όλων των μελών της οικογένειας και με διαφορετικά στάδια προσαρμογής. Σε ό,τι αφορά στην προσαρμογή των γονέων μετά το διαζύγιο ο Bohannon (ό.α. Χατζηχρήστου, 1999, 2005) αναφέρει ότι πρόκειται για μια διαδικασία που αποτελείται από έξι "στάδια" σε διάφορους τομείς, των οποίων η σειρά και η ένταση ποικίλουν από άτομο σε άτομο. Τα στάδια αυτά είναι τα εξής:
α) Το συναισθηματικό διαζύγιο: είναι η φάση κατά την οποία οι σύζυγοι αρχίζουν να συνειδητοποιούν τη συναισθηματική απομάκρυνση στη σχέση τους, την απογοήτευση, την έλλειψη εμπιστοσύνης ενώ επικεντρώνονται σε αρνητικούς χαρακτηρισμούς για τον/ την σύζυγο και το γάμο τους.
β) Το νομικό διαζύγιο: είναι η φάση κατά την οποία ο ένας ή/ και οι δύο σύζυγοι αναζητούν τη βοήθεια δικηγόρου, προκειμένου να προχωρήσουν στην αγωγή διαζυγίου.
γ) Το οικονομικό διαζύγιο: κατά τη φάση αυτή γίνεται η διευθέτηση της κοινής περιουσίας των συζύγων και οι ρυθμίσεις σχετικά με τη διατροφή της συζύγου και των ανήλικων παιδιών.
δ) Το διαζύγιο από τον κοινό γονεϊκό ρόλο: είναι η φάση κατά την οποία διευθετούνται όλα τα ζητήματα σχετικά με την επιμέλεια των παιδιών και τα δικαιώματα επικοινωνίας του γονέα που δεν έχει την επιμέλεια. Ο Bohannon θεωρεί ότι η φάση αυτή συνδέεται με τον πιο έντονο ψυχικό πόνο, ο οποίος έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια, καθώς αποτελεί πηγή συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων.
ε) Το διαζύγιο από την κοινότητα: είναι το στάδιο που συνδέεται με τις αλλαγές που επέρχονται στον κοινωνικό κύκλο φίλων και γνωστών, στα αντίστοιχα προβλήματα μοναξιάς και κοινωνικής απομόνωσης και στην αναζήτηση υποστήριξης από άλλα άτομα, ομάδες και κοινωνικούς ρόλους.
στ) Το ψυχικό διαζύγιο: είναι η φάση κατά την οποία μετά από μια συνεχή και επίπονη διαδικασία επιτυγχάνεται σταδιακά η "απεξάρτηση" του ενός συζύγου από τον άλλον, ο χωρισμός του εαυτού από την προσωπικότητα και την επίδραση του άλλου συζύγου. Ο Bohannon υποστηρίζει ότι αν και αυτή η φάση είναι η πιο δύσκολη της όλης διαδικασίας, προσφέρει τη μεγαλύτερη ευκαιρία για ατομική ανάπτυξη και εξέλιξη (Χατζηχρήστου, 1999, 2005).