Διαζύγιο και παιδί - Συμπεράσματα

Σκόπιμο είναι να επισημανθεί ότι η υπόθεση της "παθολογίας" στις μονογονεϊκές οι­κογένειες ως του μοναδικού αποτελέσματος της δομής των οικογενειών αυτών ΕΙΝΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ.

Οι σχετικές έρευνες δείχνουν ότι γενικά πολλά παιδιά προσαρμόζο­νται στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται μετά το χωρισμό των γονέων τους και οι έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις μειώνονται σε διάστημα δύο ετών μετά το διαζύγιο (Χατζηχρήστου, 1999). Ειδικότερα, σε μία από τις σημαντικότερες διαχρονικές έρευνες με δείγμα 1.400 οικογενειών κα­τά τη διάρκεια των τριών τελευταίων δεκαετιών, οι Hetherington και Kelly (2002, ό.α. στο Χατζηχρήστου, 2005) αναφέρουν ότι τα παιδιά δύο χρόνια μετά το διαζύγιο αρχίζουν να ξεπερνούν τις δυσκολίες, ενώ κάποια αναπτυξιακά προβλήματα που σχε­τίζονται με το διαζύγιο στην πραγματικότητα προϋπήρχαν. Επίσης, στο διάστημα αυτό οι γονείς αρχίζουν και πάλι να χρησιμοποιούν τις κατάλλη­λες δεξιότητες, ενώ τα παιδιά φαίνονται να επιθυμούν την επικοινωνία και με τους δύο γονείς. Στην ίδια έρευνα φαίνεται ότι έξι χρόνια μετά το δια­ζύγιο η προσαρμογή των παιδιών είναι καλή υπό την προϋπόθεση ότι τους παρέχεται στήριξη και φροντίδα. Η έρευνα κατά το διάστημα αυτό δείχνει επίσης ότι τα παιδιά εκτός από αγάπη χρειάζονται μια σταθερή στάση αντιμετώπισης από τους γονείς τους, ενώ η συνεργασία μεταξύ των γονέ­ων διευκολύνει όχι μόνο το δικό τους ρόλο αλλά και την προσαρμογή των παιδιών. Στο διάστημα των είκοσι χρόνων μετά το διαζύγιο οι περισσότε­ροι άνδρες και γυναίκες έχουν προσαρμοστεί ικανοποιητικά στο νέο τρό­πο ζωής και η πλειοψηφία τόσο των γονέων όσο και των παιδιών αντιμε­τωπίζουν με επιτυχία τις διάφορες προκλήσεις της ζωής. Το συμπέρασμα από τη διαχρονική αυτή έρευνα είναι ότι τελικά η διαδικασία προσαρμο­γής στο διαζύγιο είναι μια δυναμική πορεία, η έκβαση της οποίας εξαρτά­ται από τις επιλογές που κάθε άνθρωπος θα επιλέξει να κάνει κατά τη διάρκεια της πορείας αυτής.

Βιβλιογραφία:

• Guidu­baldi, J., Perry, J. D., Cleminshaw, Η. Κ., & McLoughlin, C. S. (1983). The impact of parental divorce on children: Report of the nationwide NASP study. School Psychology Review, 12(3), 300-323.
• Herbert, M. (Επιμ. Ι.Ν. Παρασκευόπουλος), (1997). Ψυχολογική φροντίδα του παιδιού και την οικογένειας του. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
• Neimeyer, A. R. (2006). Ν’ αγαπάς και να χάνεις: Αντιμετωπίζοντας την απώλεια (σσ. 49-54). Αθήνα: Κριτική.
• Νίλσεν, Μ. (2002). Η τέχνη να είσαι γονιός (σσ.149-160), 3η έκδ. Αθήνα: Καστανιώτη.
• Παπαδάτου, Δ. (2005). Απώλειες στη ζωή του Παιδιού. Στο Νίλσεν, Μ. (Επιμ.), Απώλειες στη ζωή του Παιδιού (σσ. 13-24). Αθήνα: Μέριμνα.
• Το βιβλίο της Γραμμής-Σύνδεσμος για τους γονείς (2007). Πώς να μιλήσετε σε ένα παιδί για … (Ι. Τσιάντης, Επιστ. Εποπτ., & Δ. Τζίκας & Σ. Βγενοπούλου, Επιστ. Επιμ.). Αθήνα: Ε.Ψ.Υ.Π.Ε./ Κοάν.
• Τσίτουρα, Σ. (2005). Όταν το διαζύγιο … πονάει. Στο Νίλσεν, Μ. (Επιμ.), Απώλειες στη ζωή του Παιδιού (σσ. 38-46). Αθήνα: Μέριμνα (***Σημείωση: η ζωγραφιά του κειμένου ανήκει στο παραπάνω άρθρο).
• Χατζηχρήστου, Χ. (1999). Ο χωρισμός των γονέων, το διαζύγιο και τα παιδιά (6η έκδ.). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.
• Χατζηχρήστου, Χ. (2005). Στηρίζοντας τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονέων. Στο Νίλσεν, Μ. (Επιμ.), Απώλειες στη ζωή του Παιδιού (σσ. 47-72). Αθήνα: Μέριμνα.
• Woolfson, R. C. (1999). Λεξικό της Ψυχικής Υγείας του Παιδιού (σσ. 258-262). Αθήνα: Περίπλους.

αγόρι 11 χρονών